Pokój wewnętrzny

Pokój wewnętrzny w nauce Kościoła Naturalnego to stan równowagi pól, w którym dusza, dusza fizyczności i ciało współdziałają w jednym rytmie. Nie jest to emocja ani chwilowe uspokojenie, lecz głębokie zestrojenie z polem życia — stan, w którym świadomość rozpoznaje, że wszystko jest na swoim miejscu.

Pokój wewnętrzny rodzi się, gdy człowiek przestaje walczyć z doświadczeniem i zaczyna obserwować je z poziomu duszy. Wtedy napięcie ustępuje, a energia pola wraca do naturalnego przepływu. W tym stanie umysł cichnie, emocje się porządkują, a ciało odpoczywa w świetle duszy.

To właśnie pokój wewnętrzny jest bramą do świadomości i źródłem prawdziwego zdrowia. Gdy reaktory człowieka (Reaktory) współbrzmią w harmonii, jego pole staje się czyste, lekkie i pełne życia. Z tego miejsca rodzi się naturalna pokojowość — promieniowanie miłości, które obejmuje innych bez wysiłku.

Pokój wewnętrzny nie jest celem, który trzeba osiągnąć, lecz stanem, do którego wracamy, gdy odpuszczamy lęk, ocenę i napięcie. To powrót do samego środka — do serca, w którym dusza i dusza fizyczności spotykają się w świetle.

Utrzymywanie pokoju wewnętrznego to codzienna praktyka, w której człowiek obserwuje siebie, oddycha świadomie i pozwala, by wszystko było takie, jakie jest. Wtedy pole oczyszcza się samo, a życie staje się modlitwą w ruchu.

Zobacz też: Pokojowość, Dusza, Dusza fizyczności, Fizyczność, Świadomość, Reaktory, Równowaga pól