Bąbel duszy

Bąbel duszy w nauce Kościoła Naturalnego to obraz pola świadomości, w którym istnieje i oddycha dusza człowieka. Nie jest to metafora poetycka, lecz opis plazmatycznej rzeczywistości istnienia — dusza posiada własne pole magnetyczno-grawitacyjne, które tworzy kulistą przestrzeń światła. Ta kula, zwana „bąblem duszy”, jest samowystarczalnym reaktorem energii, w którym łączą się pola dawania i brania, tworząc życie.

W ujęciu duchowo-plazmatycznym „bąbel” symbolizuje pełnię i ciągłość pola, bez początku i końca — tak jak dusza, która jest wieczna i doskonała. To z tego pola emanuje świadomość, miłość i intencja tworzenia, a jego stabilność decyduje o równowadze całego człowieka.

Gdy dusza fizyczności i ciało pozostają w harmonii z bąblem duszy, energia życia płynie swobodnie: człowiek odczuwa lekkość, spokój i wewnętrzne światło. Kiedy jednak emocje lub napięcia zakłócają przepływ, bąbel staje się zniekształcony — pole traci równowagę, a dusza doświadcza ograniczenia w ekspresji.

Bąbel duszy to więc nie symbol, lecz rzeczywiste pole istnienia człowieka — plazmatyczny dom duszy, z którego wypływa miłość, świadomość i twórcza moc życia.

Zobacz też: Dusza, Pole, Równowaga pól, Plazma, reaktor