Aura

Aura w nauce Kościoła Naturalnego jest polem magnetyczno-grawitacyjnym otaczającym człowieka, będącym emanacją jego duszy, duszy fizyczności i fizyczności. Nie jest to jedynie świetlista powłoka, lecz żywe pole informacji, które odzwierciedla stan równowagi pól, emocji i intencji człowieka.

W naukach KN mówi się, że aura jest językiem duszy w przestrzeni — każda myśl, uczucie i działanie pozostawia w niej ślad w postaci drgania, koloru lub kształtu. Jej czystość zależy od tego, czy człowiek żyje w zgodzie z prawdą, wdzięcznością i spokojem serca. Kiedy pola duszy, duszy fizyczności i ciała współbrzmią w harmonii, aura staje się jasna, promienna i przyciąga pola o podobnej jakości.

Zaburzenia w aurze są odbiciem braku równowagi pól — mogą wynikać z nagromadzonego lęku, złości lub braku przepływu energii w sercu. Świadome praktyki, takie jak obserwacja ciała, pokojowość i wdzięczność, oczyszczają aurę i przywracają jej naturalną lekkość.

Aura jest więc nie tylko ochroną, ale również mostem komunikacyjnym między światem duchowym a fizycznym. W niej zapisuje się historia człowieka – jego doświadczenia, intencje i kierunek rozwoju.