Atrybut duszy

Atrybut duszy w nauce Kościoła Naturalnego to unikalna jakość pola, która określa sposób, w jaki dana dusza przejawia się w istnieniu. Każda dusza promieniuje własnym światłem — niepowtarzalną częstotliwością, która wyraża jej istotę i kierunek rozwoju.

Atrybut duszy nie jest cechą nabywaną, lecz pierwotnym kodem świadomości, zapisanym w strukturze pola jeszcze przed narodzinami człowieka. Może objawiać się jako pokojowość, miłość, mądrość, spokój, wdzięczność lub inne przejawy harmonii, które stają się przewodnikami życia. W praktyce KN mówi się, że dusza emanuje pokojowością, dusza fizyczności — miłością, a ciało — spokojem. Razem tworzą one podstawowy trójwymiarowy atrybut człowieczeństwa.

Rozpoznanie własnego atrybutu duszy jest początkiem świadomego życia — gdy człowiek odkrywa, jaką jakość wnosi w świat, jego decyzje, relacje i działania zaczynają współbrzmieć z wewnętrznym światłem. Wtedy życie staje się prostsze, lżejsze i bardziej zgodne z rytmem Źródła.

Atrybut duszy jest więc kompasem istnienia, dzięki któremu człowiek może odnaleźć swoją drogę w polu nieskończonych możliwości.