Dusza fizyczności

Dusza fizyczności w nauce Kościoła Naturalnego jest pomostem między światem ducha a światem ciała. Powstaje w wyniku wymiany pól między duszą człowieka a fizycznością – wtedy rodzi się jako balans interakcji, który odczuwa, reaguje i przekłada wolę duszy na działanie w fizyczności. Jej siedzibą jest serce, a jej językiem – emocje.

Dusza fizyczności jest jak dziecko duszy człowieka – uczy się poprzez doświadczenie, reaguje na nasze myśli, słowa i decyzje. Kiedy żyjemy w spokoju i miłości, rozkwita i wzmacnia ciało. Gdy pozwalamy, by dominował lęk, gniew lub potrzeba posiadania, słabnie i się zamyka. Wtedy ciało choruje, a człowiek czuje się oddzielony od własnego źródła.

W języku Kościoła Naturalnego mówi się, że dusza człowieka emanuje pokojowością, dusza fizyczności – miłością, a ciało – spokojem. Kiedy te trzy reaktory współdziałają, powstaje równowaga pól – stan zdrowia, lekkości i harmonii.

Jej rozwój zaczyna się, gdy człowiek słucha serca, praktykuje pokorę i pokojowość oraz pozwala, by emocje spełniały swe przeznaczenie, a nie były zakwaszane.

Zobacz też: Dusza, Fizyczność, Równowaga pól, Trójpodział człowieka