Dusza fizyczności

Ta strona jest tylko do odczytu. Możesz wyświetlić źródła tej strony ale nie możesz ich zmienić.
{{description>Dusza fizyczności w nauce Kościoła Naturalnego jest pomostem między światem ducha a światem ciała.}}
====== Dusza fizyczności ======

**Dusza fizyczności** w nauce **Kościoła Naturalnego** jest pomostem między światem ducha a światem ciała.  
Powstaje gdy jesteśmy w brzuchu mamy, w wyniku wymiany pól między [[slownik:dusza|duszą człowieka]] a [[slownik:fizycznosc|fizycznością]] – wtedy rodzi się jako balans interakcji, który odczuwa, reaguje i przekłada wolę duszy na działanie w fizyczności.  
Jej siedzibą jest **serce**, a jej językiem – **emocje**. 
Dusza fizyczności uczy się poprzez doświadczenie, reaguje na nasze myśli, słowa i decyzje.  Niesie w sobie własne traumy związane z sytuacjami dziejącymi się na zewnątrz i wewnątrz nas.
Kiedy żyjemy w spokoju i miłości, rozkwita i wzmacnia ciało.  
Gdy pozwalamy, by dominował lęk, gniew lub potrzeba posiadania, nadużywania, słabnie i się zamyka.  
Wtedy ciało choruje, a człowiek czuje się oddzielony od własnego źródła.

W języku Kościoła Naturalnego mówi się, że [[slownik:dusza|dusza człowieka]] emanuje **pokojowością**,  
**dusza fizyczności – miłością**,  
a [[slownik:fizycznosc|ciało]] – **spokojem**.  
Kiedy te trzy reaktory współdziałają, powstaje [[slownik:rownowaga_pol|równowaga pól]] – stan zdrowia, lekkości i harmonii.
 
Jej rozwój zaczyna się, gdy człowiek słucha serca, praktykuje pokorę i pokojowość, daje z siebie bezwarunkowo innym oraz pozwala, by emocje spełniały swe przeznaczenie, a nie były zakwaszane.

----

**Zobacz też:** [[slownik:dusza]], [[slownik:fizycznosc]], [[slownik:rownowaga_pol]], [[slownik:trojpodzial]]