Dusza fizyczności

Dusza fizyczności w nauce Kościoła Naturalnego jest pomostem między światem ducha a światem ciała. Powstaje w wyniku wymiany pól między duszą człowieka a fizycznością – wtedy rodzi się centrum, które odczuwa, reaguje i przekłada wolę duszy na działanie w materii. Jej siedzibą jest serce, a jej językiem – uczucia i emocje.

Dusza fizyczności jest jak dziecko duszy człowieka – uczy się poprzez doświadczenie, reaguje na nasze myśli, słowa i decyzje. Kiedy żyjemy w spokoju i miłości, rozkwita i wzmacnia ciało. Gdy pozwalamy, by dominował lęk, gniew lub potrzeba posiadania, słabnie i traci kontakt z duszą człowieka. Wtedy ciało choruje, a człowiek czuje się oddzielony od własnego źródła.

W języku Kościoła Naturalnego mówi się, że dusza człowieka emanuje pokojowością, dusza fizyczności – miłością, a ciało – spokojem. Kiedy te trzy reaktory współdziałają, powstaje równowaga pól – stan zdrowia, lekkości i harmonii.

Dusza fizyczności to serce człowieczeństwa. Przez nią duch może objawić się w świecie — w spojrzeniu, słowie, dotyku i działaniu. Jej rozwój zaczyna się, gdy człowiek słucha serca, praktykuje wdzięczność i pozwala, by emocje płynęły w pokoju, a nie w napięciu.

Zobacz też: Dusza, Fizyczność, Równowaga pól, Trójpodział człowieka