Obserwacja siebie

To jest stara wersja strony!

Obserwacja siebie to podstawowa praktyka rozwoju świadomości w Kościele Naturalnym. Uczy patrzeć na siebie z poziomu duszy – spokojnie, bez ocen i emocjonalnych reakcji. To sztuka bycia świadkiem własnych pól: myśli, uczuć i reakcji ciała, bez wciągania się w nie.

Człowiek obserwujący siebie przestaje być zlepkiem emocji i myśli. Zaczyna widzieć, że jego prawdziwe „ja” jest światłem świadomości, które tylko ogląda przepływ życia. W tym stanie nie walczy, nie analizuje, nie poprawia – tylko widzi i rozumie.

—

Celem obserwacji siebie jest rozpoznanie, że nie jesteś emocją, ciałem ani myślą – lecz tym, kto je postrzega. Kiedy człowiek patrzy z tego poziomu, jego pola zaczynają się samoistnie porządkować. Znika napięcie, pojawia się spokój i klarowność. To praktyka, która otwiera kontakt z duszą fizyczności i przywraca równowagę pól.

—

1. Usiądź w ciszy. Nie próbuj się uspokajać – tylko obserwuj.

 Poczuj, co się dzieje w Tobie: myśli, emocje, napięcia, oddech.

2. Zauważ bez oceny. Nie mów: „to dobre” albo „to złe”.

 Powiedz w myślach: _„Widzę to.”_  
 Obserwuj jak przychodzi i odchodzi.

3. Poczuj, kto patrzy. Skieruj uwagę na samego obserwatora.

 To nie umysł, to nie emocje – to świadomość.  
 To Twoja [[slownik:dusza|dusza]].

4. Zakończ wdzięcznością. Na koniec powiedz:

 _„Dziękuję, że widzę.”_  
 Nie analizuj doświadczenia – czuj spokój, który pojawia się w Tobie.

—

Podczas obserwacji pola energia z chaosu myślowego zaczyna się uspokajać. Świadomość duszy rozświetla napięcia, emocje i myśli, nie walcząc z nimi. Dusza fizyczności odbiera to jako bezpieczeństwo i przestaje się bronić. Pola wracają do stanu pokoju wewnętrznego.

To moment, w którym duch i materia zaczynają współpracować. Człowiek przestaje być „reakcją”, a staje się świadkiem i współtwórcą pola.

—

* Obserwuj codziennie – szczególnie, gdy pojawia się emocja lub konflikt. * Nie próbuj nic zmieniać – sama obserwacja już zmienia pole. * Z czasem zauważysz, że cisza staje się silniejsza od emocji. * Obserwacja to nie dystans – to miłość bez warunków.

—

* głęboki spokój i wewnętrzna przestrzeń, * łatwiejsze rozpoznawanie emocji i intencji, * większa jasność w decyzjach i relacjach, * naturalne zaufanie do prowadzenia przez duszę.

Obserwacja siebie to praktyka, która budzi prawdziwego człowieka w człowieku – świadomego, spokojnego, zakorzenionego w obecności.

—

Zobacz też: Czucie ciała, Wyciszenie pola, Karmienie wewnętrzne, Obserwator, Dusza, Pokój wewnętrzny, Równowaga pól