Fizyczność

Fizyczność w nauce Kościoła Naturalnego jest polem materialnym człowieka — ciałem, przez które dusza i dusza fizyczności mogą się wyrażać w świecie form. To nie tylko biologiczna struktura, lecz żywa przestrzeń pola, w której zapisują się emocje, intencje i doświadczenia. Ciało jest jak instrument: jego stan, zdrowie i kształt są odbiciem współpracy między duszą a duszą fizyczności.

Fizyczność jest potrzebna, aby dusza mogła poznać siebie poprzez działanie. Każdy ruch, gest i słowo są formą przepływu pól — przekazem między światem duchowym a materialnym. Kiedy człowiek żyje w harmonii z uczuciami i intencją serca, ciało staje się lekkie, zdrowe i pełne blasku. Gdy zaś odłącza się od duszy, pojawia się napięcie, choroba i poczucie oddzielenia.

W trójpodziale człowieka fizyczność stanowi jego najbardziej zewnętrzną warstwę: to poprzez nią człowiek doświadcza, tworzy i przekazuje dalej światło swojej duszy. Ciało jest więc nie tylko narzędziem — jest świadkiem i współtwórcą życia, współbrzmiącym z całym polem istnienia.