Karmienie wewnętrzne w nauce Kościoła Naturalnego to praktyka odżywiania pól człowieka energią światła, wdzięczności i miłości. Nie dotyczy pożywienia fizycznego, lecz subtelnej wymiany energii między duszą, duszą fizyczności i fizycznością. To wewnętrzny proces, w którym człowiek sam staje się źródłem pokarmu dla swojego pola.
Każda myśl, emocja i odczucie tworzy w ciele określony ładunek energii. Gdy wchodzimy w stan pokojowości i wdzięczności, reaktory człowieka (Reaktory) zaczynają się zasilać nawzajem, tworząc wewnętrzny obieg światła. W tym stanie dusza przekazuje energię duszy fizyczności, a ta — ciału, które odzyskuje lekkość, zdrowie i radość istnienia. To właśnie nazywamy karmieniem wewnętrznym.
Kiedy człowiek żyje w pośpiechu, napięciu lub nadmiarze emocji, pole zaczyna się wyczerpywać. Wtedy pojawia się głód — nie tylko fizyczny, lecz energetyczny i duchowy. Karmienie wewnętrzne jest odpowiedzią na ten stan: poprzez skupienie, oddech i intencję możemy zrównoważyć pola i przywrócić przepływ energii miłości.
W praktyce wykonuje się je w ciszy, często z zamkniętymi oczami. Świadomość kieruje się do środka, do miejsca w sercu, gdzie spotykają się wszystkie pola. Tam odczuwamy, że nie musimy czerpać z zewnątrz — bo źródło życia jest w nas. To akt samoprzemiany i przypomnienia, że człowiek jest częścią pełnego obiegu istnienia.
Karmienie wewnętrzne to droga powrotu do naturalnego zasilania przez pole. To stan, w którym człowiek nie tylko żyje, ale świeci.
Zobacz też: Równowaga pól, Pokojowość, Reaktory, wdziecznosc, Wzajemność pól, praktyka