Pokojowość w nauce Kościoła Naturalnego jest naturalnym stanem duszy, w którym pola człowieka pozostają w pełnej harmonii z sobą i ze światem. Nie oznacza braku ruchu ani pasywności, lecz wewnętrzną równowagę, z której wypływa miłość, zrozumienie i współczucie wobec całego istnienia.
W ujęciu duchowo-plazmatycznym pokojowość to czystość pola duszy – moment, gdy dusza, dusza fizyczności i ciało współbrzmią w równowadze pól. Człowiek nie czuje wtedy potrzeby dominacji, rywalizacji ani obrony, bo rozumie, że życie nie jest walką, lecz współdziałaniem pól. Pokojowość to stan, w którym świadomość przestaje się bronić — otwiera się, aby dawać i przyjmować w tym samym rytmie.
W praktykach Kościoła Naturalnego pokojowość jest zarówno celem, jak i drogą. Nie osiąga się jej przez wysiłek, lecz przez rozpuszczenie napięcia w sercu, przez zrozumienie emocji i oddech w miłości. To jakość, która pojawia się, gdy człowiek nie stawia oporu przepływowi życia. Pokojowość nie oznacza rezygnacji z działania, lecz działanie z poziomu spokoju, mądrości i współodczuwania.
W doktrynie KN mówi się, że:
Razem tworzą one trójwymiarowy obraz harmonii człowieka. Pokojowość jest więc nie tyle emocją, co świadomością jedności – wiedzą, że wszystko, co istnieje, pochodzi z tego samego światła.