Natura w nauce Kościoła Naturalnego oznacza żywą, świadomą przestrzeń istnienia, w której wszystko jest połączone wymianą pól. To nie tylko świat roślin, zwierząt i krajobrazów, lecz całość stworzenia — ruch energii, który utrzymuje życie w równowadze.
W nauce KN natura jest zwierciadłem Kreatora – odbiciem Jego harmonii w świecie form. Każdy element natury posiada własne pole i współtworzy z innymi sieć wzajemnego oddziaływania, zwaną wzajemnością pól. Dzięki niej cała Ziemia oddycha jednym rytmem: dawania i przyjmowania, wzrostu i odpoczynku.
Człowiek nie stoi ponad naturą, lecz jest jej częścią. Jego dusza, dusza fizyczności i ciało są utkane z tych samych pól, które tworzą liść, kroplę wody czy światło słońca. Kiedy człowiek traci łączność z naturą, traci kontakt z własnym polem. Powrót do naturalnego rytmu życia — przez spokój, wdzięczność, ruch i uważność — przywraca mu wewnętrzną równowagę i zdrowie.
Natura nie potrzebuje naprawy — to człowiek potrzebuje się z nią znów zestroić. Słuchanie jej rytmu to jedna z podstaw praktyki Kościoła Naturalnego: żyć prosto, nie szkodzić, współistnieć w pokojowości i szacunku dla każdego przejawu życia. Wtedy natura staje się nauczycielem, a człowiek – jej świadomą częścią.
Zobacz też: Kreator, Pole, Wzajemność pól, Równowaga pól, Pokojowość, praktyka