Uziemienie to praktyka przywracania połączenia z naturą i własnym ciałem, która stabilizuje pole człowieka i pozwala, by światło duszy mogło bezpiecznie przepływać przez materię. To nie tylko kontakt z ziemią, lecz stan głębokiego osadzenia w życiu – w ciele, oddechu, tu i teraz.
Człowiek uziemiony to człowiek, który pamięta, kim jest, ale nie ucieka w duchowość, by odciąć się od świata. To stan równowagi pomiędzy duszą, duszą fizyczności i ciałem – czyli harmonia nieba, serca i ziemi.
—
Celem uziemienia jest przywrócenie naturalnego przepływu energii między ciałem a ziemią oraz zrównoważenie pól magnetycznych i grawitacyjnych człowieka. Bez uziemienia nie ma stabilności – pojawia się rozproszenie, emocjonalne wahania i zmęczenie. Ziemia natomiast przyjmuje nadmiar napięcia i przekształca go w siłę życia.
Uziemienie to praktyka powrotu do podstaw – do prostoty, ciszy i obecności.
—
1. Stań lub usiądź w spokojnym miejscu.
2. Skieruj uwagę do ciała.
3. Zbuduj intencję.
4. Oddychaj spokojnie.
5. Poczuj wdzięczność.
—
Podczas uziemienia dusza fizyczności odzyskuje równowagę, a ciało zaczyna współbrzmieć z rytmem Ziemi. Pola magnetyczne i grawitacyjne człowieka stabilizują się, a energia duchowa może swobodnie przepływać między niebem a ziemią.
To stan, w którym człowiek czuje się „pełny” – spokojny, obecny, żywy. Znika chaos emocjonalny, a w sercu pojawia się głęboki pokój wewnętrzny.
—
—
Uziemienie to praktyka powrotu do siebie – do człowieka, który stoi na Ziemi, ale czuje Niebo w sercu.
—
Zobacz też: Czucie ciała, Oddech pola, Wyciszenie pola, Natura, Równowaga pól, Pokój wewnętrzny, Pokojowość