{{description>Pokojowość w nauce Kościoła Naturalnego jest naturalnym stanem duszy, w którym pola człowieka pozostają w pełnej harmonii z sobą i ze światem.}}
====== Pokojowość ======

**Pokojowość** w nauce **Kościoła Naturalnego** jest **naturalnym stanem duszy**,  
w którym pola człowieka pozostają w pełnej harmonii z sobą i ze światem.  
Nie oznacza braku ruchu ani pasywności, lecz **wewnętrzną równowagę**,  
z której wypływa miłość, zrozumienie i współczucie wobec całego istnienia.

W ujęciu duchowo-plazmatycznym pokojowość to **czystość pola duszy** –  
moment, gdy [[slownik:dusza|dusza]], [[slownik:dusza_fizycznosci|dusza fizyczności]] i [[slownik:fizycznosc|ciało]]  
współbrzmią w [[slownik:rownowaga_pol|równowadze pól]].  
Człowiek nie czuje wtedy potrzeby dominacji, rywalizacji ani obrony,  
bo rozumie, że życie nie jest walką, lecz współdziałaniem pól.  
Pokojowość to stan, w którym świadomość przestaje się bronić —  
otwiera się, aby dawać i przyjmować w tym samym rytmie.

W praktykach Kościoła Naturalnego pokojowość jest zarówno celem, jak i drogą.  
Nie osiąga się jej przez wysiłek, lecz przez **rozpuszczenie napięcia** w sercu,  
przez zrozumienie emocji i oddech w miłości.  
To jakość, która pojawia się, gdy człowiek **nie stawia oporu przepływowi życia**.  
Pokojowość nie oznacza rezygnacji z działania,  
lecz działanie z poziomu spokoju, mądrości i współodczuwania.  

W doktrynie KN mówi się, że:
  * **Dusza człowieka emanuje pokojowością**,  
  * **Dusza fizyczności – miłością**,  
  * **Ciało – spokojem**.  

Razem tworzą one trójwymiarowy obraz harmonii człowieka.  
Pokojowość jest więc nie tyle emocją, co **świadomością jedności** –  
wiedzą, że wszystko, co istnieje, pochodzi z tego samego światła.